مسئله 1795 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آنكه خوب شد اگر تا رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد ، و براى هر روز از سالهاى پيش يك « مُدّ » كه تقريباً ده سير است طعام ، يعنى گندم يا آرد و مانند اينها به فقير بدهد . مسئله 1796 - كسى كه بايد براى هر روز يك « مُدّ » طعام به فقير بدهد مىتواند كفارهء چند روز را به يك فقير بدهد چنان كه مىتواند بجاى مواد خام پختهء آن را بدهد و بنابر احتياط واجب مقدارى بدهد كه خام آن از يك مدّ كمتر نباشد و مىتواند از هر نوع غذا كه باشد فقير را سير كند و مىتواند قيمت طعام را بدهد ولى مطمئن شود كه به قدر مدّ طعام بخرد و بخورد . مسئله 1797 - اگر قضاى روزهء رمضان را چند سال تأخير بيندازد بايد قضا را بگيرد و براى هر روز يك « مُدّ » طعام به فقير بدهد و تكرار اين كفّاره لازم نيست . مسئله 1798 - اگر روزه رمضان را عمداً نگيرد ، بايد قضاى آن را بجا آورد و براى هر روز دو ماه روزه بگيرد ، يا به شصت فقير طعام بدهد ، يا يك بنده آزاد كند . و چنانچه تا رمضان آينده قضاى آن روزه را بجا نياورد بنابر احتياط واجب براى هر روز نيز يك مدّ طعام بدهد . مسئله 1799 - اگر روزه رمضان را عمداً نگيرد و در روز ، مكرر جماع يا استمناء كند بنابر احتياط مستحب كفّاره هم مكرر مىشود و بهتر است كه اين احتياط ترك نشود . ولى اگر چند مرتبه كار ديگرى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، مثلًا چند مرتبه غذا بخورد يك كفّاره كافى است . مسئله 1800 - بعد از مرگ پدر ، پسر بزرگتر بايد قضاى نماز و روزه او را به تفصيلى كه در مسئله 1447 گفته شد بجا آورد . مسئله 1801 - اگر پدر غير از روزه رمضان ، روزهء واجب ديگرى را مانند روزهء نذر نگرفته باشد بنابر احتياط واجب بايد پسر بزرگتر به تفصيلى كه در مسئله 1447 گفته شد قضا نمايد . احكام روزه مسافر مسئله 1802 - مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعت بخواند نبايد روزه بگيرد . و مسافرى كه نمازش را تمام مىخواند ، مثل كسى كه كارش مسافرت ، يا سفر او سفر معصيت است ، بايد در سفر روزه بگيرد .